Zastąpił świnie pbz rasą puławską

Hodowca utrzymywał 20 macior rasy pbz i produkował tuczniki w cyklu zamkniętym. W 2017 r. postanowił zainwestować w rasę puławską dzięki której, jego zdaniem, można uzyskać pewniejszy i stabilniejszy zysk.

 

Bartosz Żurek z miejscowości Nowy Dwór w woj. kujawsko-pomorskim od 2017 r. prowadzi rodzinne gospodarstwo rolne. Na początku utrzymywał w nim 20 macior rasy pbz. 

 

Gospodarz w momencie przejęcia gospodarstwa chciał coś poprawić i zająć się taką gałęzią produkcji, która pozwoli mu uzyskać pewniejszy i stabilniejszy zysk.

 

Po przeanalizowaniu rynku postanowił zainwestować w rasę puławską, do której można uzyskać dopłaty. Kupił więc 11 loszek od rolnika z okolic Golubia-Dobrzynia. Hodowca w ciągu następnych 3 lat wyeliminował z hodowli lochy pbz, które przejął wraz z gospodarstwem.

 

Obecnie Bartosz Żurek posiada 35 macior puławskich. Samice są utrzymywane w grupach technologicznych i są kryte naturalnie. 

 

Zwierzęta są utrzymywane w budynku o wymiarach 40 m x 14 m, który na przełomie lat był modernizowany. W chlewni znajduje się sektor porodowy, a w nim 14 indywidualnych kojców porodowych. Każdy z nich składa się ze strefy dla loch oraz oddzielnego boksu, gdzie mogą wchodzić jedynie prosięta. 

 

Lochy są przepędzane do porodówki na 7 dni przed planowanym terminem porodu. Gospodarz żywi je dwa razy dziennie dawką, która składa się ze śruty z pszenicy i jęczmienia, otrąb pszennych lub żytnich, koncentratu białkowego i dodatku substancji wiążącej mikotoksyny. W dawce znajduje się również dodatek kiszonej śruty z ziarna z kukurydzy. 

 

Lochy są żywione z ręki, a ilość paszy zależy przede wszystkim od ich kondycji. Hodowca nadzoruje porody, ale jak twierdzi, w porównaniu do rasy pbz są one znacznie łatwiejsze i przebiegają bez komplikacji. Ponadto rasa puławska jest spokojniejsza i mniej agresywna. 

 

Prosięta po urodzeniu są dezynfekowane specjalnym proszkiem, a następnie dopuszczane do lochy. Pierwsza pasza w postaci granulatu jest wprowadzana w 7 dniu życia. Młode pozostają przy samicach przez 5 tygodni. Przed odsadzeniem mają wprowadzaną paszę warchlakową. 

 

W jej skład wchodzi śruta zbożowa z pszenicy, jęczmienia i pszenżyta, do 10% grochu, produkt na mikotoksyny, zakwaszacz, kiszone ziarno kukurydzy oraz koncentrat białkowy.

 

W odchowalni znajdują się trzy kojce, które łącznie pomieszczą do 150 zwierząt. Świnie po osiągnięciu masy 60 kg są przepędzane do większych kojców. Łącznie jest ich 8, a w każdym zmieści się po 40 sztuk. 

 

Zwierzęta są tam żywione paszą dla tuczników bez dodatku GMO. Jest ona stosowana do końca tuczu, czyli do uzyskania masy około 110-120 kg. Średnio jeden cykl tuczowy trwa do wieku 5,5-6 miesięcy, a dzienne przyrosty zwierząt wynoszą od 500 do 650 gram na dobę. 

 

Bartosz Żurek sprzedaje co trzy tygodnie partie liczące od 10 do 30 tuczników, a w ciągu roku do rzeźni trafia do 500 zwierząt. 

 

– Mamy podpisaną umowę trójstronną między hodowcą, spółką POLSUS-Agro oraz zakładem mięsnym. Dzięki niej uzyskujemy cenę rynkową powiększoną o pewien dodatek w wysokości około 10%. Jest to rekompensata za mniejszą liczbę prosiąt w miocie, dłuższy okres tuczu, żywienie paszami bez GMO, a także wyjątkowy smak mięsa uzyskanego od rasy puławskiej, który wynika z zawartości tłuszczu międzymięśniowego – tłumaczy hodowca. 

 

Gospodarz oferuje również materiał hodowlany rasy puławskiej, do której można uzyskać dopłaty w wysokości niemal 1200 zł. W jego najbliższych planach jest rozbudowa gospodarstwa i zwiększenie skali produkcji.

 

Więcej informacji na temat hodowli i produkcji trzody chlewnej znajdziesz w magazynie "Hoduj z Głową Świnie". ZAPRENUMERUJ