Mają strategię rozwoju sektora wieprzowego

Głównymi problemami krajowej branży jest rozdrobnienie produkcji, mała podaż prosiąt oraz ograniczenie budowy nowych chlewni. Zdaniem ekspertów większa koncentracja i specjalizacja produkcji świń wymaga również większej wiedzy i doświadczenia.

 

Krajowy Związek Pracodawców Producentów Trzody Chlewnej POLPIG przedstawił propozycje dla zespołu do spraw opracowania strategii rozwoju sektora wieprzowiny i przetwórstwa mięsnego przy Ministerstwie Rolnictwa. 

 

Eksperci wskazują, że jednym z problemów branży jest duże rozdrobnienie produkcji. W efekcie uzyskany surowiec jest mocno zróżnicowany i mniej przydatny do produkcji wyrównanych partii produktów wieprzowych. Ogranicza to standaryzację produkcji, podnosi koszty produkcji i skupu żywca. 

 

Aby temu przeciwdziałać rozpoczęto import prosiąt do Polski głównie z Danii i z Holandii. Wiele zakładów przetwórczych sprowadza również duże partie półtusz według jednolitego standardu, aby sprostać oczekiwaniom rynku.

 

Do Polski trafia rocznie około 700 tys. ton mięsa wieprzowego, a od  2008 r. narasta import prosiąt, głównie z Danii. Obecnie jego skala stanowi niemal 30% rocznego uboju. 

 

Eksperci wyliczają, że wyprodukowanie ponad 6,2 mln prosiąt w ciągu roku wymaga 200 tys. macior. Istotną kwestią jest wielkość ferm, na których dodatkowe lochy miałyby produkować prosięta w kraju. 

 

Czesto krajowi producenci decydują się na budowę obiektów przeznaczonych dla 1 tys. tuczników. Do jednorazowego zasiedlenia takiego budynku prosiętami z jednego źródła potrzebna jest ferma mateczna o wielkości minimum 500 loch jeżeli produkuje ona w systemie 3-tygodniowym. W systemie tygodniowym jest wymagana wielkość powyżej 2000 macior. 

 

Jednak w kraju mamy niewiele takich ferm. Budowę nowych obiektów blokuje niepewność związana z rozprzestrzeniającym się w Polsce wirusem ASF. Hodowcy zmagają się również z barierami administracyjno-prawnymi oraz sprzeciwem społeczności lokalnych. 

 

Tak więc głównym źródłem prosiąt staje się Danii i Holandii. Jednak dla Polski eksport żywych zwierząt to główny czynnik ryzyka. Wprowadzenie ograniczeń administracyjnych związanych np. z ASF może szybko doprowadzić do pozbawiony znaczącej ilości surowca.

 

POLPIG podkreślił w swoim opracowaniu, że większa koncentracja i specjalizacja produkcji świń wymaga większej wiedzy i doświadczenia. W Polsce, ze względu na rozdrobnienie produkcji, transfer technologii i wiedzy jest utrudniony. 

 

Co prawda w kraju istnieją duże fermy produkcyjne, w których pracownicy regularnie przechodzą szkolenia i mając do dyspozycji najlepszych fachowców. Jednak na rynku funkcjonuje jeszcze wielu drobnych producentów świń, którzy osiągają znacznie słabsze wyniki. 

 

Aby branża rozwijała się prężnie potrzebni są młodzi i wykształceni ludzie. Tymczasem problemem sektora są braki kadrowe. 

 

Niższy standard życia na wsi sprawia, że coraz więcej młodych ludzi wyjeżdża do miast lub emigruje do innych krajów unijnych. W rezultacie populacja rolników starzeje się, a brak młodych ludzi otwartych na nowe wyzwania blokuje rozwój branży. 

 

Więcej informacji na temat hodowli i produkcji trzody chlewnej znajdziesz w magazynie "Hoduj z Głową Świnie". ZAPRENUMERUJ