Kryzys nie dotyka wszystkich. Integracja szansą dla hodowców?

Kryzys nie dotyka wszystkich hodowców świń w takim samym stopniu. Podczas 2. Kongresu Produkcji Świń w Żninie eksperci zastanawiali się, dlaczego jedni producenci lepiej radzą sobie z trudną sytuacją rynkową, a inni tracą rentowność.

W debacie „Liderzy pod presją – jak branża świńska reaguje na kryzys?” uczestniczyli Jacek Jagiełłowicz z Grupy Gobarto, Grzegorz Brodziak z GoodValley oraz Paweł Gołębiewski z Animex Foods. Uczestnicy wskazali, że problem wykracza daleko poza niskie ceny skupu. Dlatego branża potrzebuje zmian organizacyjnych i większej współpracy.

Kryzys nie dotyka wszystkich hodowców w równym stopniu

Sytuacja na rynku trzody chlewnej pozostaje trudna. Jednak kryzys nie dotyka wszystkich hodowców w jednakowy sposób. Wiele zależy od przyjętego modelu produkcji oraz miejsca gospodarstwa w łańcuchu dostaw. Największą presję odczuwają producenci prowadzący cykl zamknięty i sprzedający tuczniki na wolnym rynku. Uzyskiwane ceny często nie pokrywają kosztów, dlatego hodowcy muszą angażować własne środki, aby utrzymać działalność.

Inaczej wygląda sytuacja w przypadku tuczu farmerskiego, który opiera się na współpracy z integratorem. Taki model zapewnia bardziej przewidywalne warunki ekonomiczne i ogranicza ryzyko związane z wahaniami cen.

Kryzys nie dotyka jednak wyłącznie hodowców. Problemy odczuwają również zakłady ubojowe. Wysoka podaż żywca, trudności ze sprzedażą mięsa oraz niewielkie możliwości uzyskania marży zwiększają presję na przedsiębiorstwa. Z kolei firmy, które oprócz uboju prowadzą przetwórstwo i produkują wędliny, mogą lepiej wykorzystywać surowiec i budować wartość dodaną.

W efekcie obecna sytuacja obejmuje cały łańcuch produkcji wieprzowiny. Największe ryzyko ponoszą jednak gospodarstwa bez zagwarantowanego odbioru zwierząt, ponieważ pozostają uzależnione od bieżących cen rynkowych.

Kryzys nie dotyka wszystkich. Czy integracja ograniczy ryzyko?

Jednym z głównych wniosków debaty była potrzeba szerszej integracji sektora. Nie chodzi przy tym wyłącznie o powiązania kapitałowe między producentami, ubojniami i przetwórcami. Przede wszystkim liczy się wspólne planowanie produkcji, stabilny odbiór zwierząt oraz przejrzyste zasady rozliczeń.

Integracja nie oznacza jednak, że wszyscy producenci powinni wybrać ten sam model działalności. Cykl zamknięty, tucz kontraktowy oraz tucz farmerski mogą funkcjonować równolegle. Każdy z nich wymaga jednak odpowiedniego zarządzania, wysokiej efektywności produkcji i dostosowania do aktualnych warunków rynkowych.

Dywersyfikacja zwiększa odporność gospodarstwa na kryzys

Kryzys nie dotyka wszystkich hodowców tak samo, dlatego coraz większego znaczenia nabiera dywersyfikacja działalności. Rozwijanie kilku powiązanych obszarów może ograniczyć zależność gospodarstwa od jednego źródła przychodów. Takie podejście pozwala również lepiej kontrolować koszty i wykorzystywać dostępne zasoby.

Połączenie produkcji roślinnej, paszowej i zwierzęcej daje większe możliwości zarządzania kosztami. Ponadto własne zaplecze energetyczne, na przykład biogazownia, może zwiększyć niezależność przedsiębiorstwa. W efekcie gospodarstwo zyskuje dodatkowe źródła przychodów i większą odporność na zmiany koniunktury.

Podsumowując, kryzys nie dotyka wszystkich hodowców w takim samym stopniu, jednak obecne problemy pokazują słabości całego rynku trzody chlewnej. Dlatego większa integracja, dywersyfikacja działalności i poprawa efektywności mogą pomóc producentom ograniczyć ryzyko. Przede wszystkim potrzebna jest współpraca, która zapewni stabilniejsze warunki produkcji i sprzedaży.

Przeczytaj również: Trudna sytuacja producentów tuczników. Ceny spadły o 1 zł/kg