Lekki śnieg najlepszą ochroną dla ozimin

Zobacz galerię (1)

Śnieg stanowi "być albo nie być" upraw ozimin takich jak zboża czy rzepak. Jest ochroną przed mrozem i wiatrem, a gdy topnieje staje się cennym źródłem wody. Zlodowaciały może być krytycznym zagrożeniem dla roślin.

O roli śniegu w przyrodzie mówi dr hab. Zuzanna Sawinska z Wydziału Rolnictwa Ogrodnictwa i Bioinżynierii Uniwersytetu Przyrodniczego w Poznaniu.


– Najlepszy jest opad świeżego śniegu, w warstwie powyżej 10 cm, który stopniowo wysusza się pod wpływem coraz to silniejszych mrozów, nie tworzy zbitej skorupy i znajdują się w nim przestwory, które nie odcinają dopływu tlenu – wyjaśnia ekspertka.

Zaznacza jednak, że zlodowaciały śnieg ogranicza dopływ tlenu do roślin, powodując ich wyprzenie (chorobę powodującą zamieranie i gnicie) czyli innymi słowy uduszenie z braku dostępu tlenu.

Pokrywa śnieżna bardzo dobrze zapobiega przemarzaniu roślin. Jest to spowodowane małym przewodnictwem cieplnym. Gdy temperatura powietrza spada poniżej -25 stopni to właśnie gruba pokrywa śnieżna zabezpiecza rośliny przed działaniem mrozu. Łagodzi też wahania temperatury w otoczeniu roślin, co jest szczególnie ważne dla tych płytko zakorzenionych. Chroni przed wysychaniem części rośliny, które warunkują jej przeżycie – w rzepaku to szyjka korzeniowa, a u zbóż węzeł krzewienia.

Przyrodniczka dodaje, że śnieg kształtuje również stosunki wodne w glebie.

– Jeśli warstwa śniegu jest gruba powyżej 10 cm i powoli się topi, przy niezamarzniętej glebie, to sprzyja gromadzeniu wody. Natomiast szybkie topnienie, przy jednocześnie zmarzniętej glebie prowadzi do bezproduktywnych spływów lub groźnych w skutkach lokalnych podtopień i tworzenia się zastoisk wody na polach – tłumaczy dr hab. Sawinska.
 

• Krok po kroku w zakresie doboru odmian, nawożenia i ochrony. Zamów prenumeratę miesięcznika "Nowoczesna Uprawa" już teraz